terwijl los rukkende takken drogen trilt de snaar vullend aan wat druppelend naar beneden glijdt. damp tegen plafond bladert weeldig terwijl de wind al lang niet meer zeggen kan waarom ze waait... een versteende sluier scheidt.
Ik zie je staan, je trekt me aan. Ik stoot je af, trek ik je aan? Een blik geeft, ik draai me om. Jij lacht en gaat verder. Weer geen stap verder. Of is het dichter?
zachtjes slikt men je naam in het groots bewaarde geheim verankerd in karige mystificatie als schoorvoetend denken word je bestaan gevangen in bodemloze aanvaarding zonder verwarring, trilling alom enige pathos, helder denkend als lust strelende verwachting